سرگذشت حديث

بسم الله الرحمن الرحيم

مقدمه علامه سيد مرتضی عسگری( برای کتاب سيری در صحيحين محمد صادق نجمی )

نگاهی به سرگذشت حديث

« و ما محمد الا رسول قد خلت من قبله الرسل افان مات او قتل انقلبتم علی اعقابکم و من ينقلب علی عقبيه فلن يضر الله شيئاً و سيجزی الله الشاکرين » [ال عمران : ۱۴۴] محمد جز فرستاده ای نيست که پيش از او فرستادگان درگذشته اند . ايا اگر بميرد يا کشته شود عقبگرد می کنيد ( ؟ ) و هرکه عقبگرد کند ضرری به خدا نمی زند و خدا شکرگزاران را پاداش خواهد داد .

« و ما اتاکم الرسول فخذوه و ما نهاکم عنه فانتهوا » [حشر : ۷] هرچه پيغمبر به شما دهد ان را بگيريد و از هرچه منعتان کند بس کنيد .

« و ما ينطق عن الهوی ان هو الا وحی يوحی » [نجم : ۳] و نه از روی هوس سخن می گويد ، اين وحيی است که به او می کنند .

رسول خدا رحلت فرمود و دو ميراث گرانبها را در ميان ياران خويش بجا گذارد : قران ( = کتاب خدا ) و عترت ( = خاندان پيامبر ) ، و به امت خويش فرمان داد که بدانها پيوسته ، هرگز از انها جدا نشوند .^۱

ان حضرت در دوران حيات خود ، بيان حقايق قرانی را بر عهده داشتند و به صورت حديث ، تمامی علوم اسلامی ، از عقايد و معارف و احکام را در ميان پيروان ائين خود منتشر ساختند ، ايشان در باره ی نقل حديث می فرمودند : خداوند خرم بدارد بنده ای را که سخن مرا بشنود و دريابد و به ديگران که نشنيده اند برساند . چه بسيارند کسانی که دانش و علم را برای داناتر و فهميده تر از خود بازگو می نمايند .^۲

حال بنگريم افراد جامعه اسلامی ، پس از رحلت ان حضرت با قران و اهل بيت چه کردند و در برابر احاديث پيامبر چه نقشی را ايفاء نمودند ؟

ايشان خاندان پيامبر را از متن جامعه طرد نموده ،خانه نشين ساختند و با انان ، انگونه رفتار نمودند که زبان را يارای بر شمردن انها نيست ^۳ و انگاه که در توطئه کنار زدن پاسداران اسلام راستين ، از صحنه ی اجتماع پيروز شدند ، توانستند ميان قران و احاديث که بيان کننده مفاهيم راستين ان بود جدايی افکنند و کتاب خدا را بر اساس خواسته ی خويش تفسير و تأويل نمايند.

سخنان و روش پيامبر که بدان سنت گويند ، خود مانع بزرگی بر سر راه سياست خلفاء و در نتيجه برنده ترين حربه ی مخالفين انان بود، بدين خاطر، دستگاه خلافت تنها راه چاره را در اين يافت که، مخالفين خويش را از اين حربه ی قوی خلع سلاح نمايد .

ابتدا ابوبکر بر ان شد که اين سلاح را به انحصار خويش دراورد و بدين منظور، تا پانصد حديث از پيامبر اکرم 

جمع اوری و تدوين نمود، ليکن پس از مدتی دريافت که بهره ای از اين کار خود نخواهد برد، زيرا امکان انحصار وجود نداشت و  در نتيجه تمام ان احاد يث  را در اتش سوزانيد .^۳

بی ترديد در ان زمان، امکان نداشت که مردم را از نقل و نوشتن حديث باز داشت و انها را تنها به استفاده از احاديثی که ابوبکر جمع کرده بود مجبور نمود، لذا چاره را در اين ديد که مطلقاً احاديث پيامبر را ممنوع نمايد ، تا دست مردم از اين سلاح نيرومند ، کوتاه گردد .بر اين اساس خليفه ، مسلمانان را از باز گويی احاديث پيامبر منع نموده، دستور داد : « از پيامبر حديث نقل نکنيد و به قران مشغول باشيد .» ^۴

اری ، تنها قران ! زيرا قران جدای از احاديث پيامبر را می توان به دلخواه تأويل نمود.

ابوبکر وفات يافت ، و در وصيتنامه ی خويش خلافت را به عمر واگذار نمود . البته بيشتر مسلمين هم که به خاطر بی بهره ماندن از بيانات پيامبر ، روشن بينی خويش را از دست داده بودند ، از فرمان خليفه سرپيچی نکردند .

عمر نيز در دوران حکومتش ، سياست منع حديث را بشدت دنبال نمود و يکبار که به منظور تظاهر به ازادی ، در حکومتش مسأله نقل و نوشتن احاديث پيامبر را به مشورت با مردم نهاد و عموم مسلمين لزوم ان را اعلام داشتند ، با زيرکی خاصی ، پس از يکماه انديشيدن راه چاره را يافت و به ميان مردم امده اعلام نمود : « من می خواستم سنت رسول خدا را بنويسم ، ليکن امت های گذشته را بياد اوردم که با نوشتن بعضی کتاب ها و توجه زياد به انها از کتاب اسمانی خود باز ماندند [هرچه در تاريخ اديان گشتم دليلی بر اين مدعا نيافتم لطفا شما اگر موردی سراغ داريد بنده را ياری نماييد تا بدانيم که خليفه دوم به چه موردی اشاره داشته اند !] لذا من هرگز کتاب خدا ( = قران ) را با چيزی در هم نمی اميزم .» ^۵

وی هنگامی که ياران پيامبر را به ماموريت می فرستاد بدان ها دستور می داد که حديث نگويند و مردم را به وسيله ان از قران باز ندارند و اگر مطلع می شد که يکی از انان از فرمان وی سرپيچی نموده ، او را به مدينه به نزد خويش احضار می نمود و تا زنده بود وی را تحت نظر داشت .^۶

و نيز انچه حديث گرد اورده و نوشته بود از ميان مردم جمع نموده و می سوزاند .

دوران خلافت عمر ، بدينسان سپری شد و عثمان با دسته بندی خاصی که پديد امده بود [با شگرد خاصی از سوی عمر ] به خلافت رسيد . در زمان عثمان ، مبارزه ی دستگاه خلافت عليه نقل احاديث شديدتر شد . اگر عمر در دوران خود صحابه ی پيامبر را می ازرد و ايشان را در مدينه تحت نظر نگاه می داشت و نوشته های انان را می سوزاند ، عثمان برای جلوگيری از بازگويی بيانات و روش پيامبر ، ياران وی را شکنجه و تبعيد کرد . چنانچه « ابوذر » را از مدينه به شام و از شام به مدينه و انگاه به ربذه تبعيد نمود ، تا اينکه يار گرامی پيامبر در ان صحرای سوزان در غربت جان سپرد . و نيز « عمار ياسر » ديگر صحابی رسول خدا را چنان مضروب ساخت که بيهوش بر زمين افتاد . ^۷

بيست و پنج سال دوران حکومت سه خليفه ، ياران پيامبر و تابعين و ديگر دست پرورده های اسلام ، در چنين فشاری بسر می بردند ، تا سرانجام طاقتشان بسر امد و با يک قيام عمومی ، بنيان خلافت عثمان را در هم کوبيده وی را کشتند ، و سپس به علی ( ع ) روی اورده ، وی را به اصرار فراوان به خلافت بر گزيدند . 

[ادامه دارد ...]

^{------------------------------------------------}

۱- احمد حنبل - مسند ج ۳ ص ۱۴-۱۶-۲۶-۹-۱۷ و ج ۵ ص ۱۸۲

و نيز محمد بن عيسی ترمذی - « صحيح » - باب مناقب

۲ - محمد بن عيسی ترمذی - « صحيح » ج ۱ ص ۱۲۵ + ۱۴ باب فضل العلم ، تبليغ الحديث عن رسول الله + علامه محمد باقر مجلسی - « بحارالانوار » ج ۱ ص ۱۰۹و ۱۱۲

۳ - شمس الدين ذهبی - « تذکرة الحفاظ » ج ۱ ص ۵

۴ - همان - ج ۱ ص ۷-۸-۱۳

۵ - محمد بن سعد کاتب الواقدی - « طبقات الکبری » ط ليدن ج ۳ ص ۲۰۶  +  ابن عبدالبر -  « جامع بيان العلم و فضله » ج ۱ ص ۶۴-۶۵

۶ - تفصيل در کتاب « من تاريخ الحديث » علامه عسگری

۷ - احمد بن يحيی بلاذری - « انساب الاشراف » ج ۵ ص ۴۹

 

**********************************

 قسمت دوم  

امام ( ع ) زمانی به خلافت رسيد که مسلمانان يک ربع قرن ، با روش خلفای گذشته سر کرده و رفته رفته با ان خو گرفته بودند . ان حضرت موقعيت زمان خويش را چنين بيان می نمايند^۱ :

« خلفای پيش از من ، بس کارها انجام داده اند که در انها اگاهانه با رسول خدا مخالفت نموده اند . پيمان وی را شکستند و سنتش را تغيير دادند ، و اکنون ، چنانچه من مردم را به ترک ان امور وادارم و کارها را به شکل نخستين و راستين ان ، يعنی به ان صورتی که در زمان پيامبر بود ، باز گردانم ، لشکريانم از گردم پراکنده خواهند شد و مرا تنها و بيکس رها خواهند نمود ، يا حداکثر با اندکی از شيعيانم ، يعنی انان که با من و امامتم از راه کتاب خدا و سنت رسول اشنايند ، باقی خواهم ماند .»

« چه فکر ميکنيد ؟ اگر فرمان دهم ، مقام ابراهيم را به انجا که پيامبر فرمان داده بود باز گردانند ، فدک را به بازماندگان فاطمه ( ع ) بسپرم ، پيمانه ی رسول خدا را ، به انچه بود برگردانم ، زمين هايی را که پيامبر بنا به مصالحی در اختيار افرادی گذارده بود به انها باز گردانم ، زمينهايی را که پيامبر بنا به مصالحی در اختيار افرادی گذارده بود ، به انها بازگردانم ، داوری های ستمگرانه ی خلفا را نقض نمايم ، زکات را از موارد اصلی ان و به اندازه ی صحيح بگيرم . وضو و غسل و نماز را به شکل اوليه ی ان بازگردانم ، زنانی را که ناروا از شوهرانشان جدا کرده به ديگری داده اند ، به همسرانشان باز دهم .بيت المال را که به روش طبقاتی تقسيم نموده اند ، مانند عصر پيامبر برابر قسمت نمايم و نگذارم اموال تنها در دست توانگران باشد^۲ . ماليات زمين ها را لغو نمايم^۳ ، مسلمانان را در امر زناشويی همدوش و برابر قرار دهم ^۴، خمس را ان چنان که خداوند فرمان داده بگيرم^۵ ، مسجد پيامبر را همانگونه که در زمان حضرت بود نمايم ، درهايی که پس از وی به مسجد گشوده اند بسته و درهايی که بعد از او بسته اند باز نمايم ، مسح بر پاپوش های چرمی را منع کنم ^۶، بر نوشيدن نبيذ و شراب خرما حد و کيفر خاصش را اجرا نمايم^۷ ، متعه حج  و متعه زنان را همچون زمان رسول الله جايز شمرم ^۸، تکبير نماز ميت را پنج بار قرار دهم^۹، مردم را ناگزير نمايم که در نماز « بسم الله » را با صدای بلند بخوانند^۱۰ ، طلاق را مطابق روش پيامبر شکل دهم^۱۱ ، رفتار با تسيران جنگی امت هايی گوناگون را به شکلی که خدا و رسولش فرمان داده اند بازگردانم^۱۲ ، کوتاه سخن اينکه اگر مردم را ، به زير فرمان الهی و احکام قران گرد اورم در چنين صورتی انها از گردم پراکنده خواهند گشت .»

« به خدا سوگند ! هنگامی که به مسلمانان فرمان دادم در ماه رمضان جز نمازهای واجب را به جماعت نخوانند و گفتم : به جماعت گزاردن نمازهای مستحب بدعت است ، جمعی از سپاهيانم - انان که در رکاب من شمشير می زدند - بانگ برداشتند : « واسنة عمراه! » ای مسلمانان ! علی می خواهد سنت عمر را تغيير دهد و ما را از خواندن نمازهای مستحب در ماه رمضان باز دارد.  و کار را بدانجا رساندند که بيمناک شدم شورشی بر پا نمايند . »

« اه ، که چه کشيدم از اين امت و مخالفت هايشان با من ، و فرمانبريشان از پيشوايان گمراه ، فرمانبرداری از پيشوايانی که بسوی اتش می خوانند .»

امام ( ع) برنامه ی کار خويش را چنين ترتيب داده بودند که بر وفق روش پيامبر و بر خلاف رويه خلفا عمل نمايند .به ويژه در مسئله ی حديث ، برای محو نمودن اثار خلفا مبارزه ای پی گير و دامنه دار انجام دادند .

قريش که رفتار حضرت را مخالف منافع دنيوی خويش می ديدند ، به مخالفت با ايشان بر خاستند ، در جنگهای جمل و صفين خون های فراوان ريخته و دشمنی خويش را با ان حضرت تا انجا دنبال کردند که پس از چهارسال و اندی ايشان را در محراب عبادت شهيد نمودند .

[ادامه دارد ...]

 --------------------------------------------

۱- در اينجا جمله هايی از شکوه های دردالود امام علی ( ع ) را باز گفته ايم البته نه با ترجمه تحت اللفظ که نياز به شرح و تفصيل داشته باشد ، بلکه عبارات ان حضرت را نقل به معنا کرده ايم . تفصيل در :

محمد بن يعقوب کلينی - « روضه کافی » ج ۸ ص ۶۱-۶۳

۲- عمر با تقسيم بيت المال در جامعه اسلامی ، نظام طبقاتی ايجاد نمود ؛ زيرا مسلمانان ان عصر را نام نويسی کرده [و از اموال به غارت برده از ايران و شامات ]گروهی را ساليانه پنج هزار درهم و گروه ديگر را چهار هزار درهم و ديگران را سه هزار درهم و دو هزار درهم و هزاروپانصد تا دويست درهم در سال حقوق قرار داد ، بدينسان در اسلام طبقه اشرافی و توانگر از يک طرف و طبقه تهی دست و فقير از سوی ديگر بوجود امد [ و در ادامه اين روش عثمان در بذل و بخشش بيت المال انچنان زياده روی کرد که بيکباره غنايم فتح افريقا را که هزاران هزار سکه طلا بود به مروان پسر عمو و دامادش بخشيد که البته اين يک نمونه بود و ... برای اگاهی از انچه که در زمينه بيت المال کردند می توانيد به اولين خطبه امام علی در اتمام حجت با مسلمين مراجعه نماييد .]

۳- عمر ماليات زمين را در عراق بر اساس قوانين مالياتی ايران ساسانی و در مصر بر اساس قوانين مالياتی امپراتوران رومی قرار داد !

۴ - عمر غير عرب را از ازدواج با دختران عرب نژاد منع نمود .

۵ - سهم ذوی القربی را پس از پيامبر ؛ خلفا از خمس ساقط نمودند .

۶- « خف » پاپوشی از پوست حيوانات می باشد . اهل تسنن به پيروی از اسلاف خود ، شستن پا را در وضو ، هنگام برهنگی ان واجب می دانند . اما اگر در پاپوش يا خف باشد ، مسح بر ان را جايز می شمارند !

۷ - « نبيذ » شرابی است سبک که غالبا از خرما ساخته می شود .

۸ - عمر دو متعه را تحريم نمود :

يک ) متعه حج که حاجيان پس از اداء عمره از احرام درايند ، پس از ان بارديگر برای حج احرام بندند. اين دستور اسلام بود . اما عمر دستور داد بر احرام عمره بمانند تا اعمال حج را به پايان رسانند .

دو ) متعه زنان که همان ازدواج موقت است که به تصريح قران و روايات اهل سنت جزء احکام مسلم اسلام می باشد .

۹ - تکبير نماز ميت را اهل تسنن به استناد روايت ابوهريره ؛ چهار نوبت می گويند . نگاه کنيد به :

ابن رشد اندلسی - « بدايه المجتهد » ج ۱ ص ۲۴۰

۱۰- پاره ای از فرق اهل سنت « بسم الله » را از حمد و سوره در نماز اسقاط می کنند ظاهرا در اين مسئله از معاويه پيروی می کنند . رجوع کنيد به « تفسير الکشاف » در تفسير سوره حمد ج ۱ ص ۲۴-۲۵ [البته اگر اين خطبه اصالت داشته باشد  پس در زمان خلافت امام اين روش مرسوم بوده است و نتيجه اينکه معاويه نيز بعدا به اسلاف خود تقليد کرده و روش سابق خود را ادامه داده است . ]

۱۱ - اهل سنت سه طلاق زن در يک مجلس را جايز می شمارند . و بدون حضور شاهد عادل بدان مبادرت می ورزند . رجوع شود به - « بدايه المجتهد » ج ۱ ص ۸۰-۸۴

۱۲- خليفه دوم فرمان داده بود که اسيران عرب را جمله ازاد کنند ؛ اما اسيران فارس را حتی به مدينه پايتخت اسلام راه نمی داد . از جمله مخالفت های ديگر او با سنت رسول الله اين که به فرزندانی که از غير زن عرب باشند ، در غير سرزمين عربی به دنيا امده باشند ، ارث نمی داد .

رجوع شود به - « الموطأ » تاليف مالک بن انس ج ۱ ص ۸۰

 

***********************************

پس از قسمت اول و دوم سرگذشت حديث ، اينک قسمت سوم و اخر « سرگذشت حديث » بقلم علامه مرتضی عسگری :

چيزی نگذشت که معاويه ، دشمن خدا و رسول ، با نيرنگهای فراوان بر تخت خلافت تکيه زد و در گفتگويی که با مغيره بن شعبه داشت سياست خويش را اظهار نمود .مغيره گفته بود : « ای اميرالمومنين ! حال که به ارزوها و امالت رسيدی ، با اين زيادی سن چه مانعی دارد عدل و داد پيشه نمايی و با انجام کارهايی شايسته نام نيکی از خود بجای گذاری ؟

به خدا سوگند ! امروز ديگر بنی هاشم چيزی ندارند که ترس و هراس تو را برانگيزد . بنابراين چه خوبست که با ايشان مهربانی نمايی و پيوند خويشاوندی خود را مراعات کنی .

معاويه چنين پاسخ داد ه بود : « هيهات ، هيهات ، دور است دور ! ابوبکر به حکومت رسيد ، عدالت ورزيد و ان همه سختی ها را بر خود هموار ساخت ليکن هنوز چند روزی از مرگش نگذشته بود که جز اين که گاهی نامش را ببرند چيزی از وی باقی نماند .

انگاه عمر به حکومت رسيد ، کوشش ها کرد و در ده سال خلافت خود بسيار رنج ديد . بخدا سوگند ، با مرگش نامش نيز مرد . 

سپس برادر ما عثمان ، که از نظر خاندان از همه والاتر بود [منظور معاويه بستگی عثمان به خاندان امويان  است ] حکومت را به دست گرفت و کارهايی انجام داد ، ديگران هم هر چه با وی کردند ، گذشت . بخدا سوگند ! پس از مرگش ، نامش هم مرد و اعمال و رفتار خوبش [لابد منظور معاويه بذل و بخششهای ميليونی عثمان به امويان است ] فراموش گشت . ولی نام ان مرد هاشمی ـ رسول خدا ( ص ) ـ را روزی پنج بار در سراسر جهان اسلام با صدای بلند اعلام می نمايند : « اشهد ان محمد اً رسول الله » : با وجود اين ، نام چه کسی باقی خواهد ماند ای بی مادر ؟!

نه بخدا سوگند ! تا اين نام را از روی زمين بر نياندازم از پای نخواهم نشست !^۱ »

و بدينسان همه ی نيروی خود را برای نابودی نام و نشان پيامبر و خاندانش بکار گرفت ، و برای رسيدن به هدف خويش دستگاه های گوناگون حديث پردازی به راه انداخت و کار را بدانجا رساند که ابوهريره بيش از پنجهزار و سيصد حديث ، و عبدالله بن عمر زياده از دو هزار و سرانجام ام المومنين ، عايشه ، و انس بن مالک هر يک بيش از دو هزار و سيصد حديث به دروغ به پيامبر نسبت دادند ! ^۲»

اينان و ديگر همکارانش ، از صحابه ، برای جلب رضايت طبقات حاکم ، در جعل حديث بر يکديگر سبقت می جستند و جز خدا ، هيچکس اگاه نيست که در اين دوره ، تا چه اندازه حديث پرداخته و به پيامبر نسبت داده شده است . و در اثر همين کار ، همه چيز اسلام را مسخ و وارونه نموده ، و در نتيجه اسلام راستين و حقيقی را به اسلامی مسخ شده و قابل توجيه با دستگاه خلافت ، تبديل نمودند .

گروه حاکم نيز ، تنها اين اسلام را به رسميت شناختند و اين اسلام واژگونه که شالوده اش در زمان معاويه ريخته شد [در بحث با اين برادران کشاف الحقايق دين! نوشتيم که چنانچه در تمامی تواريخ ثبت است پس از صلح امام حسن ( ع ) با معاويه و روزی که معاويه به کوفه وارد شد و مسلمانان زير لوای جانشين خلف عثمان خليفه سوم گرد امدند و ... معاويه به ميمنت اين پيروزی و اتحاد دنيای اسلام ! ان سال را سال « سنت و جماعت » ناميد و بدين ترتيب از انسال به بعد طرفداران اسلام رسمی ! را مسلمانان « اهل سنت و جماعت » ( سنی ) ناميدند و طرفداران اسلام راستين را کمافی السابق « شيعه علی » ( شيعه) ]، تا به امروز به عنوان اسلام حقيقی ، باقی است تا جايی که در عصر ما ، نشاندادن اسلام راستين يعنی دينی که پيامبر اسلام به جهانيان عرضه نمود ، به کسانی که با اسلام رسمی خو گرفته اند بسی دشوار و برايشان باور نکردنی ميباشد . چه انانکه با اسلام رسمی ، يعنی انچه در عصر معاويه پرداخته شد ، خو گرفته اند ، اسلام را از دريچه ی کتبی که مجموعه ای از احاديثی است که به دروغ به پيامبر نسبت داده شده ، شناخته اند . به عنوان نمونه ، به توحيد اسلامی از دريچه ی اين حديث ساختگی که ابوهريره زحمت پرداختنش را کشيده می نگرند :

« گروهی به پيامبر اکرم گفتند : ای رسول خدا ! ايا ما در روز رستاخيز پروردگار خويش را مشاهده می نماييم ؟ فرمود : ايا در شب چهارده از ديدن قرص ماه ناراحتيد ؟ گفتند : نه ای پيامبر خدا ! فرمود : ايا از مشاهده ی خورشيد در ان هنگام که در پس ابر نباشد ازرده می شويد ؟ گفتند : نه ای رسول خدا . فرمود : شما همانگونه پروردگارتان را خواهيد ديد ! در روز رستاخيز خداوند مردم را گرد اورده ، سپس انها را می خواند و می فرمايد تا هرکس بدنبال انچه می پرستيده برود .

انان که افتاب را می پرستيدند به دنبال افتاب خواهند رفت و انها که ماه را می پرستيدند به دنبال ماه و سر انجام انان که طاغوت ها را پرستش کرده اند به دنبال معبودهای خود ، می روند .تنها اين امت باقی می ماند که در ميانشان منافقان نيز وجود دارند ، انگاه خداوند تبارک و تعالی ، با صورتی جز انکه در گذشته می شناختند نزد ايشان امده می گويد : من پروردگار شمايم . می گويند : به خدا پناه می بريم از تو .ما اينجا خواهيم ماند تا پروردگارمان بيايد و انگاه که او بيايد وی را خواهيم شناخت .

سپس خداوند به همان صورتی که وی را می شناختند به نزد ايشان امده می گويد :

من پروردگار شمايم . خواهند گفت : اری تو پروردگار ما هستی و به دنبالش براه می افتند ...! ! ^۳»

اين حديث چنانکه ديديم اساس خدا شناسی و معاد اسلامی صحيح را مسخ و ويران نموده هست . در احاديث ديگری سيمای اسمانی پيامبر اسلام را دگرگونه نمايانده اند. از ان جمله ، روايت نموده اند که پيامبر اکرم از خدای خويش درخواست نمود : 

« بار الها ! نکوهش ها و نفرينهايی که از روی خشم و غضب نثار مومنان می کنم سبب پاکی ايشان بنما و مايه ی برکت انها قرار ده .^۴ »

همچنين روايت کرده اند که پيامبر اکرم به مردم فرمود : « نخل خرما نياز به گرده پاشی و تلقيح ندارد .» و يا اين که فرمود : « نخل را گرده پاشی نکنيد بهتر خواهد شد .» مردم فرمان ان حضرت را اطاعت نموده ، درخت خرما را گرده پاشی نکردند و در نتيجه ان سال درختان به بار ننشست . پيامبر اکرم چون از حاصل فرمان خويش اطلاع يافت فرمود : « من اين گونه می پنداشتم ، از من باز خواست نکنيد ! » يا « شما در کار دنيايی خود اگاهتريد .^۵ »

نيز روايت نموده اند که روزی پيامبر اکرم در شهر مکه سوره ی « نجم » را قرائت می فرمود تا بدين ايه رسيد : افرايتم اللات و العزی و مناه الثالثه الاخری « ايا لات و عزی و منات ، ان بت سومين را می بينيد ؟ »

با خواندن اين ايه ، شيطان بر زبان مبارکش القاء کرد که بگويد :تلک الغرانيق العلی منها الشفاعه  ترتجی « به ان بتها که چون پرندگان سپيدند اميد شفاعت می رود .» [گويا توجه به مسئله  « شفاعت » در بين برادران اهل سنت بسيار با سابقه است !!!]

چون اين سخن بر زبان پيامبر جاری گشت مشرکان خشنود شدند که اينک پيامبر هم نام بتان ما را به نيکی ياد کرد و در اين حال همگان ـ مشرکين و مسلمانان ـ به سجده افتادند ! تا اين که جبرئيل نازل شد و پيامبر را از اين اشتباه بزرگ اگاه ساخت و به ان حضرت عرض نمود گه اين جملات را شيطان به ايشان القا کرده است .

در پاره ای از روايات چنين امده است که جبرئيل به ان حضرت گفت : ايات را تکرار نکنيد . پيامبر ايات را به ترتيب قرائت فرمود در ضمن جمله ی تلک الغرانيق العلی ...

را نيز خواندند جبرئيل گفت : نه ، اين جمله را من نياورده ام و شيطان بر زبان شما گذارده است ! ^۶

اين روايات ، در تفاسير مشهور و معتبر برادران اهل تسنن چون : طبری ، ابن کثير ، سيوطی و سيد قطب امده است . اينان به قدری از اين گونه احاديث ساختگی از پيامبر اکرم روايت کرده اند که چهره ی حقيقی رسول خدا را در پس پرده های دروغ و بهتان ، از ديده ها پنهان داشته اند ^۷.

متقابلا ، سيمای سران و فرمانروايان قريشی و نزديکانشان را نيز ديگرگون کرده ، فضائلی دروغين برای انان جعل نموده اند . معارضان ايشان را نيز هدف تهمت و افتراهای خويش قرار داده اند تا جائی که مردانی چون « ابوذر غفاری » ، « مالک اشتر » ، « عمار ياسر » و ... را نا اشنای با دين و فريب خورده قلمداد نموده اند و به اين نيز بسنده نکرده ، روايات بسياری در صفات خدا ، چگونگی رستاخيز و محشر ، پاداش و کيفر بهشت و دوزخ ، سرگذشت پيامبران پيشين ، اغاز افرينش و عقايد و احکام اسلامی نقل کردند که ماخذی جز افکار خرافی اهل کتاب و فرهنگ جاهلی و دروغ و بهتانهای ساخته ی مغز خودشان نداشت .

به اندازه ای اين گونه احاديث زياد شد و دامنه ی نقل ان وسعت يافت که همه ی حقايق دينی رامسخ و ديگرگون ساخت و حاصل ان اسلامی بود که به عنوان مذهب طبقه ی حاکم به وسيله ی فرمانروايان بنی اميه و بنی عباس تا اواخر خلافت عثمانی ترويج می شد .

در برابر مزدوران حديث ساز دروغ پرداز ، در تمام دوران تاريخ حياتبخش اسلام ، گروه ديگری نيز بودند که به قيمت از کف دادن جان ، سنت راستين ، يعنی بيانات و روش پيامبر را ، در ميان مسلمين نشر و ترويج می نمودند .

« ابوذر » صحابی بزرگ رسول خدا ، از سران اين گروه بشمار می ايد . روزی نزديک « جمره ی وسطی » در « منی » ، نشسته بود و انبوهی از مردم بر گردش جمع بودند و در مورد دينشان از وی می پرسيدند . ناگهان يکی از دژخيمان حکومت اموی که زيادی جمعيت وی را متوجه ساخته بود ، نزديک امده بالای سر ابوذر ايستاد و به وی گفت : مگر تو را از پاسخ دادن به پرسش های مردم باز نداشته اند ؟

ابوذر گفت : ايا تو ماموريت داری که مرا تحت نظر داشته باشی ؟ و سپس به پشت گردن خويش اشاره نموده گفت :اگر شمشير را اينجا بگذاری و گمان ببرم که می توانم ، قبل از اين که بريدن سر من به پايان برسد يکی از سخنانی را که از پيامبر شنيده ام باز گو نمايم ،بی ترديد خواهم گفت ^۸ .[و می دانيم که ابوذر در نهايت به دليل نقل حديث به ربذه تبعيد شد و ...]

« رشيد هجری » ، بزرگمردی ديگر از اين گروه است . وی هنگامی که « زياد » حاکم شهر کوفه ، دست و پای او را بريد و به خانه اش بردند و مردم به ديدارش امده می گريستند ، به ايشان گفت : گريه و زاری را کنار گذارده وسائل نوشتن بياوريد تا انچه از مولايم شنيده ام برای شما باز گو نمايم . مردم نيز پذيرفتند چون اين خبر به زياد رسيد فرمان داد زبان او را نيز ببرند .

« ميثم تمار » نيز گام بردار همين طريق بود . انگاه که ابن زياد در کوفه دست و پای وی را بريد و بر چوبه دارش کشيد بسان گوينده ای که بر فراز منبر رود ، فرياد بر اورد ، هان ای مردم ! هر کس که خواهان شنيدن احاديثی است که از علی ( ع ) شنيده ام بيايد ، مردم گرد او جمع شده ، ميثم اغاز سخن نمود . چون اين خبر به ابن زياد رسيد فرمان داد زبانش را نيز ببريد تا ديگر سخن نگويد .

ميثم پس از بريده شدن زبانش ، ساعتی بيش تاب نياورد و غرق خون بر چوبه دار جان به جان افرين تسليم نمود .

ديديم که در طول زمان ، مقام خلافت رفته رفته نفوذ بسياری يافته بود تا انجا که می توانست حلال و حرام خدا و رسول راتغيير دهد و نيز قوانينی که از طرف خليفه وضع می شد با همان استحکام قوانين الهی اجرا می گشت .

البته اين حالت ، تا اواخر دوران خلافت عثمان بيشتر دوام نيافت و نارضايتی عمومی و انقلاب مردم ، کما بيش ان را در هم کوبيد ، تا اينکه با گذشت زمان نوبت به معاويه رسيد . وی به ياری دستگاه عظيم تبليغاتی خود ، که از حديث پردازان ورزيده تشکيل يافته بود ، به ترميم گذشته پرداخت . و می رفت که ديگر بار مقام خلافت نفوذ و ارج گذشته ی خويش را باز يابد .

اما شهيد شدن « امام حسين  ( ع ) » اين نقشه را برای هميشه نقش بر اب کرد و از ان پس ديگر خلافت نتوانست به موقعيت پيشين خود برسد . و بدين خاطر نواوری ها و بدعت هايی که اسلام رسمی را از اسلام راستين جدا ساخته از اين پس چندان افزوده نمی گردد و ديگر خلفا توان ان را نمی يابند که بدعتهای تازه ای پديد اوردند .

شهادت امام حسين ( ع) ثمره ی ديگری نيز همراه داشت . و ان کاسته شدن حبس و زجر و شکنجه و قتل شناسندگان واقعی اسلام و باز گو کنندگان احاديث پيامبر بود .زيرا حکومت های بعد نتوانستند انان را به شدت گذشتگان شکنجه نموده ، به قتل رسانند . در نتيجه انان نتوانستند با کوششهای پيگير ،از ميان هزاران حديث که بيشتر انها پرداخته مزدوران خلافت بود ، احاديث صحيح را باز شناخته در دسترس مسلمانان قرار دهند .

با روی کار امدن عمربن عبدالعزيز ، دوره ی صد ساله ی جلوگيری از احاديث پايان يافت و از اين زمان که قرن دوم اغاز شد پيروان اسلام رسمی ، از حکومت خويش دستور يافتند که احاديث پيامبر را بنويسند .در نتيجه ، ده ها کتاب در سيره ی پيامبر و صحابه ، و نيز در احاديث رسول اکرم ، گرداوری شد که در ميان هزاران حديث که در ان کتب وجود داشت تنها حديثی چند يافت می شد که به وسيله ی شاگردان واقعی مکتب اسلام از پيامبر باز گو شده باشد .ليکن حتی همين چند حديث نيز دانشمندان خود فروخته به دستگاه را ، ازار می داد و لذا برای رهايی از انها ، دو اقدام نمودند :

اول اينکه : در علم « رجال و درايه » مقرر کردند که چنانچه يکی از راويان حديثی هواخواه و شيعه علی ( ع ) باشد ان حديث بی ارزش و ضعيف خواهد بود !^۹  ديگر اين که در زمينه ی حديث ، مجموعه های تدوين نمودند که تا حد امکان از اين گونه احاديث خالی بود و نيز احاديثی که کوچکترين برخوردی با حيثيت قدرتمندان پس از رسول خدا و خلفای راشدين داشت ، در انها موجود نبود .

کتابهای حديثی ، که برای روش تدوين يافت ، « صحيح » ناميده شد و تعداد انها به شش رسيد ، که در ميان انها صحيح بخاری از ديگران اعتبار بيشتری يافت .

زيرا بخاری بيش از ديگران به دو اصل فوق توجه داشت تا جايی که حتی از خوارج ـ چون عمران بن حطان ـ حديث نقل کرده ، ليکن از امام صادق ( ع ) حديثی روايت ننموده است ! ! وی همچنين احاديثی را که برخوردی با خلفا داشته ، نا تمام و پاره پاره نقل نموده و بهمين جهت پيروان اسلام رسمی ، کتاب او را پس از قران صحيح ترين کتاب می شناسند !

و بر همين اساس ، در کتابهای تاريخ و سيره ، تاريخ طبری از همه ی تواريخ محکم تر و معتبرتر بشمار امده ، چه او نيز راه بخاری را پيموده است و به شدت مراقب بوده حديثی را که کوچکترين تضادی با منافع و وجهه ی ان گروه از صحابه ، که مورد احترام اسلام رسمی بودند ، داشت نقل ننمايد و متقابلا هر حديث ساختگی را که دست اويزی برای توجيه ستمگری های انان داشت باز گو نموده است .بهمين خاطر ، طبری صدها حديث جعلی و پرداخته ی دست بی دينان و دشمنان اسلام را روايت کرد و در نتيجه ، تمامی حوادث تاريخی عصر پيامبر و خلفای اوليه را واژ گونه تصوير نمود .و از انجا که سخت پايبند حفظ منافع خلفا و صحابه مورد تا ييد انها بود ، چنان شهرت و اعتبار يافت که امام المورخين ، پيشوای تاريخ نگاران ، خوانده شد و پس از وی مورخين نامی چون ابن اثير ، ابن کثير و ابن خلدون تاريخ زندگی صحابه را فقط از او اقتباس نمودند .[دوستان عزيز حين بحث با اين برادران « حقايق دين » متوجه شدند که در دو مورد که ابه تاريخ طبری استناد  کرديم چطور با حساسيت اين برادران مواجه شد که در مورد « روز پنجشنبه » ادرس منبع را از ما خواستند و در مورد « اتش و عمر و خانه حضرت زهرا » نيز وقتی که ادرس مطلب را از تاريخ طبری به اشتباه ذکر کرديم موجب شد که اين برادران برای کشف حقيقت به کتابخانه ملی مراجعه کرده و ... و با دستپاچگی و ذوق زدگی پيام گذاشته بودند که :  « جلد ۴ در صفحه ... تمام می شود و سعی کنيد منبعد چشم و گوش بسته مطلبی را عنوان نکنيد و ... » و حتی زحمت نکشيده بودند که قسمت مربوط به فوت پيامبر را مطالعه نمايند تا ... و وقتی که ادرس صحيح و تکميلی را از همين کتاب اورديم گويا موجب سرخوردگی اينان گرديد و ديگر ... ]

پيروان اسلام رسمی ، از قرن چهارم به بعد ، به دنبال دانشمندان وابسته به دستگاه ، شش کتاب حديث فوق را منتشر ساخته مورد عمل قرار دادند ، در تاريخ نگاری نيز فقط طبری و پيروانش ماخذ کار شده و در نتيجه ، صدها کتاب حديث و تفسير و تاريخ که ديگر دانشمندان گرد اورده بودند بدست فراموشی سپرد ه شد ^۱۰. و بدين صورت راه بحث و تحقيق و شناسايی اسلام راستين را ـ اسلامی که پيامبر برای انسان ها به ارمغان اورده بود ـ به روی خود و ديگران بستند .

نسل های بعد از قرن چهارم تا امروز ، نيز به تقليد کورکورانه از ايشان بسنده کردند ودر نتيجه ، امروزه جز شاگردان و پيروان مکتب اهل بيت ، همگان اسلام را همان اسلام رسمی ساخته ی دست حديث پردازان مزدور خلفا ميدانند و بدين خاطر در زمان ما نيرومندترين سدی که بر سر راه شناخت اسلام اصيل و هدايت گمراهان قرار داد همين احاديث ساختگی ، در زمينه ی معارف و احکام و سيره و تاريخ می باشد .

و بر اين مبناست که ؛ ضرورت دارد دانشمندان جهان اسلام در اين مورد به بررسی و تحقيق پرداخته ، اسلام حقيقی را که فقط در مکتب خاندان پيامبر می توان يافت به دست اورند . اين نياز بزرگ را در همه جا - عراق ، مصر ، سوريه ، لبنان  و ايران - با دانشمندان جهان اسلام در ميان گذارده ام و ارزومندم حوزه های علميه ما ، که پاسدار ائين فرجام پيامبر خدا می باشند بدان توجه بيشتری نمايند .

... و اخر دعوانا ان الحمدلله رب العالمين

مرتضی العسگری

۱۱/۲/۹۲ ه

--------------------------------------------------------

۱- مسعودی - « مروج الذهب » ۳/۴۵۴

۲ - جهت اگاهی بيشتر به کتاب « احاديث ام المومنين عايشه » مرتضی عسگری مراجعه شود .

۳ - نگاه کنيد به :

* محمد بن اسماعيل بخاری - « صحيح » ج ۱ باب فضل السجود ، ج ۹ کتاب التوحيد ، ج ۸ باب الصراط جسر جهنم .

** مسلم بن حجاج نيشابوری - « صحيح » ج ۱ باب معرفه طريقه الرؤيه .

۴ - مسلم بن حجاج نيشابوری - « صحيحی » ج ۴ باب من لعنه النبی ( ص)  

۵ -  همان - باب وجوب امتثال

۶ - تفسير الدرالمنثور سيوطی ج ۴/۳۶۶-۳۶۸ چهارده روايت بدين منظور از صحابه والاتبار ! نقل کرده است !  [همين روايت  دستمايه طرح کتاب « ايات شيطانی » توسط سلمان رشدی مرتد ملعون شده است . ]

۷ - با نشر چنين رواياتی در جوامع اسلامی ، هيچ جای انتقاد و عيبجويی از خلفاء حکام اموی و عباسی و غيره نمی متند ، چه در هر حال ايشان از پيامبر امت به شکلی که اين روايات معرفی می نمايند ، پاک و والاتر می باشند !!!

۸ - نگاه کنيد به :

* دارمی - « سنن » ج ۱/۳۵۴

** محمد بن سعد - « طبقات الکبری » ج ۲ / ۳۵۴

۹ - رجوع شود به همه کتب رجالی اهل سنت

۱۰ - از جمله کتاب بزرگ تاريخ بلاذری موسوم به « انساب الاشراف » و کتاب بزرگ و متوسط تاريخ ، از مسعودی موسوم به « اخبار الزمان » و « اوسط » .

 

التماس دعا